Amatorski Teatr imienia kardynała Karola Wojtyły

Historia

„Pilnujcie mi mojego teatru…” – jak powiedział Jan Paweł II.
Historia teatru zaczyna się gdy w roku 1910 w Zakładzie Wychowawczym dla sierot w Pawlikowicach Towarzystwo Gimnastyczne „Sokół” przekształciło się w Towarzystwo „Grunwald”, które 28 sierpnia 1910 roku w pięćsetną rocznicę zwycięstwa nad Krzyżakami wystawiło plenerowa inscenizację bitwy pod Grunwaldem, na polach zakładowych. W latach 1912 – 1918 wystawiane były reminiscencje innych bitew – odsieczy wiedeńskiej, bitwy pod Racławicami. Towarzystwo skupiało się wówczas na ważnych wydarzeniach w historii kraju. W latach dwudziestych została wybudowana w Zakładzie Wychowawczym sala widowiskowa wraz ze sceną, co wpłynęło na poprawę warunków pracy młodzieży zakładowej. Od 1925 roku na tejże scenie wystawiane są „Jasełka” – początkowo wg scenariusza Lucjana Rydla, a w późniejszych latach także wg ks. Ferdynanda Ochały.

W trzeciej dekadzie XX wieku oprócz przedstawień jasełkowych odgrywane były także sceny z „Męki Pańskiej” oraz dzieła mniej znanych twórców literatury polskiej m.in.: – komedia „Z chłopa król” -Piotra Baryki, opera komiczna ,,Cyganie”- Franciszka Dionizego Kniaźnina, czy też dramat ,,Józefa Korzeniowskiego.

Okres okupacji na wiele lat przerwał działalność teatralna w Pawlikowicach. Jednak Zakład Wychowawczy wciąż pozostał ośrodkiem krzewienia kultury wśród dzieci i młodzieży poprzez organizację licznych kompletów. Zaraz po wojnie, przez kilka lat odgrywane były niemal wszystkie sztuki sprzed wojny. W roku 1951 nasz teatr został zamknięty przez władze komunistyczne, pozostał zrabowany, kostiumy, dekoracje, rekwizyty i reflektory wywieziono do kilku krakowskich teatrów. Podobno inwencja władz w roku 1956 definitywnie przerwała działalność sceniczną w Pawlikowicach. Formą zastępczą okazały się małe inscenizacje jasełkowe i pasyjne odbywające się w kościele. Kolejna odwilż patriotyczna w latach siedemdziesiątych przyniosła trochę więcej swobód obywatelskich. Nasz teatr powoli zaczął wychodzić z podziemia. Nastąpiła próba odbudowy starej sceny oraz odtwarzanie dawnych kostiumów i dekoracji pod kierunkiem ówczesnego proboszcza ks. Władysława Skowrona. W roku 1972 wystawione zostały ,,Jasełka”, rok później „Gość Oczekiwany” Zofii Kossak-Szuckiej, w 1974 opowieść „Dnia jednego o północy” oraz „Żywot św. Genowefy” w roku 1975.

W roku 1979 teatr został przeniesiony do Domu Kultury w Pawlikowicach, z powodu remontu budynku stolarni. Nowy zespół pod kierunkiem pana Jana Klekowskiego wystawił „Jasełka” i „Misterium Męki Pańskiej” w reżyserii pana Stanisława Bajgiera. Inscenizacje te cieszyły się ogromną popularnością, wystawiane były również poza naszą miejscowością. Wybuch stanu wojennego po raz kolejny przerwał działalność naszego teatru. W latach dziewięćdziesiątych przy nowo wybudowanym kościele została oddana do użytku nowoczesna sala teatralna. Do Pawlikowic powróciła działalność sceniczna. „Jasełka” z roku 1996 w reżyserii ks. Stanisława Kalisztana były ggrane przez kilka kolejnych sezonów i wystawiane gościnnie w Stalowej Woli oraz Pewli Śląskiej koło Żywca.

W roku 1997 została wznowiona sztuka o tematyce społecznej pl. „Gość Oczekiwany“ w reżyserii pana Aleksandra Piąstki. Była ona wystawiana przez kilka lat a obejrzało ją prawie pięć tysięcy widzów. Została ona zaprezentowana na Przeglądzie Amatorskich Zespołów Teatralnych w Wadowicach gdzie zdobyła drugie miejsce, a najmłodsza aktorka – odtwórczyni roli sieroty otrzymała wyróżnienie za najlepszą role drugoplanową. Na specjalne zaproszenie władz wielickich „Gość Oczekiwany” został odegrany w Miejskim Domu Kultury w Wieliczce oraz pobliskich Czarnochowicach. A także Misterium Pasyjne w reżyserii ks. Pawła Nowogórskiego zostało uhonorowane drugą nagrodą na przeglądzie Amatorskich Zespołów Teatralnych w Krakowie.

Rok 2000 to czas wielu jubileuszy. Nasz zespół obchodził dziewięćdziesięciolecie istnienia. Z tej okazji wystawiliśmy Program Biesiadny ,,A to Polska właśnie” przy współpracy zespołu muzyczno-wokalnego „Jubilaeum” oraz sztukę teatralną oparta na francuskiej legendzie pt.: „Dziewczynka bez dłoni”. To przedstawienie zostało zaprezentowane m.in. w podziemiach wielickiej kopalni – w komorze Haluszka. W roku 2003 zostały zrealizowane dwie sztuki i biesiada jubileuszowa. Inscenizacja sztuki ,,Bóg jest jak Bóg” w reżyserii pana Stanisława M. Tatary otrzymał na kolejnym Przeglądzie Teatrów Amatorskich w Krakowie dwa wyróżnienia – dla twórcy scenografii oraz dla ks. Eugeniusza Kucharewicza – ówczesnego opiekuna zespołu za rolę pierwszoplanową. Od roku 2005 zespół wystawia kilka programów refleksyjnych poświęconych życiu i nauczaniu Jana Pawia ll i nie tylko. Gramy również przedstawienia dla dzieci oraz poważne przedstawienia dające wiele do myślenia.

Polub nas na fb!

Fabecook